Wearable technologies in clinical trials for drug development: trends and emerging opportunities
Abstract
Wearable technologies worden in toenemende mate geïntegreerd in klinische studies en bieden nieuwe mogelijkheden om fysiologische en gedragsmatige eindpunten (endpoints) vast te leggen in real-world settings.
Door continue, remote en patiëntvriendelijke monitoring mogelijk te maken, adresseren wearables belangrijke beperkingen van traditionele trials, zoals frequente site visits, beperkte meetmomenten (sparse sampling) en lage ecologische validiteit. Tegelijkertijd ondersteunen ze de ontwikkeling van digitale biomarkers.
Om in kaart te brengen hoe wearables worden ingezet binnen drug development, analyseerden we 1.021 interventionele studies die tussen 2001 en 2025 zijn geregistreerd en waarin wearable-data is opgenomen in de studieprotocollen.
We identificeerden vijf toepassingsarchetypen waarbinnen wearables worden ingezet: drug effects, dosing optimization, adherence, delivery medium en delivery technique optimization. Deze categorieën onderstrepen de steeds bredere rol van wearables binnen verschillende studiedoelstellingen.
Adhesive patches — grotendeels gedreven door continuous glucose monitoring (CGM) — domineren momenteel het gebruik in studies, terwijl de toepassing zich uitbreidt naar meerdere fysiologische domeinen, waaronder slaap, cardiovasculaire functie, motorische activiteit en hersensignalen.
Ondanks deze vooruitgang is formele regulatorische kwalificatie van wearable-derived metrics nog zeldzaam; tot op heden is SV95C bij Duchenne muscular dystrophy het enige voorbeeld.
Vooruitkijkend signaleren we opkomende technologieën, waaronder biochemische sensoren buiten glucosemetingen, transdermale spectroscopie en wearable ultrasound.
Deze review biedt een gestructureerd en toekomstgericht overzicht van wearables in klinische studies en ondersteunt hun verantwoorde en effectieve integratie in klinische ontwikkeling.
*Dit artikel is vertaald naar het Nederlands
Cover picture: Designed by Freepik
